Eerste dagen Weissensee 2015

Het is nu zondagavond aan de Weissensee en ik heb eindelijk even tijd om de eerste dagen te beschouwen.

Ik vertelde al eerder dat het nooit het zelfde is hier en weer komt het uit.
Nog nooit heb ik het kleine meer zover open zien liggen als dit jaar,  de scheidslijn van ijs en water ligt nu zowat voor ons gasthaus Nemast.
image

Links water rechts ijs

We zijn vrijdagmiddag aangekomen na een voortvarende autorit van zo n elf uren.
De eerste alternatieve elfstedentocht was aan de gang en er deden n kleine duizend deelnemers mee .

De temperatuur was boven nul gekomen en achter op het kleine meer was er dooiijs onstaan wat een moeilijk gedeelte was voor de deelnemers omdat ook de westenwind flink was opgestoken wat het nog zwaarder maakte voor de mensen die nog bezig waren met hun tocht.

Zaterdagochtend na het ontbijt zijn we het ijs wezen testen en het dooi stuk was weer bevroren en is wat ruw geworden maar er heeft bij mij  weten nog nooit zulk mooi ijs gelegen ,  glad en weinig of geen scheuren.

Zondag hebben we trainingskilometers gemaakt en Veel bekende begroet die ook aan gekomen waren.
image

En s maandags nog even de puntjes op de i gezet met wat tempo rondes.
s Middags nog n paar rustige rondes gedaan want het was zo n mooi weer.
Daarna naar de rijders bespreking in de tent waar voorzitter van de AEW Toine Dorelijers vertelde dat er 1400 deelnemers van start zullen gaan morgen dus dinsdag.

image

Toen naar huis en de spullen klaar maken en kleding kiezen.
Het zou s morgens koud zijn dus daar moet de kleding op aangepast worden.

Dan komt de dag van de waarheid.
Om half zes de wekker gezet om rustig te ontbijten en aankleden.
Om half zeven naar het ijs waar het al behoorlijk druk is.

We vertrekken van uit startvakken om de druk op het ijs te verdelen en zo krijg je ook ruimte om wat te bewegen .
Want het was koud maar niet te koud .
Als je stil staat word je stram en stijf want je komt uit je warme bed en alles moet weer in gang getrokken worden.

Wordt vervolgd met De Tocht.

Weissensee update ; 9-1-2015

Nobert Jank heeft vandaag een rondbaan gemaakt op het kleine meer , waar het ijs bijna de brug heeft bereikt .

Nu een grote ronde op het Kleine meer

Nu een grote ronde op het Kleine meer

Het ijs dat bijna de brug bereikt heeft (brug is links)

Het ijs dat bijna de brug bereikt heeft (brug is links)

Het grote meer ligt nog helemaal open bevestigt Andrea Lilg van Ronacherfels op mijn vraag of er al ijs voor haar deur is te bespeuren;
“Hallo Andrea gibt es Eis auf dem großen See vor irhe Haustür ???
Grüße Wim

(Nein, leider noch gar nicht … Der Wind die letzten Tage hat den See leider nicht frieren lassen wie Du siehst es bleibt spannend – sobald sich was tut poste ich versprochen Gruß Andrea.”

En ze beloofd het meteen te laten weten als er ijs is.

Het Grote meer is altijd nog altijd Vloeibaar

Het Grote meer is altijd nog altijd Vloeibaar

Ik schat dat de lengte van de baan op het kleine meer nu zo n 7 km is.
De berichten zien er hoop vol uit met zelfs strenge vorst in de eerste week van de Alternatieve Elfstedentocht.

9-1-2015 19-37-44

Terwijl het hier op dit moment stormt en morgen (zaterdag) een warmte record van 14grC verwacht word zit er hier voorlopig nog geen vorst in de lucht maar wie weet wat februari nog voor ons in petto heeft. En zelfs de toertocht op Flevonice die vandaag verreden zou worden is verplaatst naar volgende week ivm het slechte weer. Dus zijn we aan gewezen op de Mountainbike en de ijsbanen van Breda ,Tilburg of Eindhoven. Keuze genoeg maar het blijft surrogaat.

Dus we zetten voorlopig onze focus op Techendorf waar we bij leven en welzijn vandaag over 14dagen weer zijn neer gestreken.

Het ziet er daar allemaal veel belovend uit en het is te hopen dat we weer een prachtige editie gaan beleven in 2015.

Dusssssssssssssss

Dusssssssssssssss

Word vervolgd !!!!!

Helmplicht op de Weissensee ??

In de discussie die is los gebarsten over de ongevallen in de competitiestart van het marathon schaatsen wil ik wat toevoegen wat ik al eerder had willen doen.

Ik zie elk jaar op de Weissensee s avonds in de tent verschillende mensen met de kop kapot lopen en dacht altijd wat heb ik weer geluk gehad.
En heel raar terwijl ik altijd een skihelm voor het skiën bij me heb zet ik hem niet op tijdens het schaatsen.

De helm redde mijn dag

De helm redde mijn dag

Ik heb het jaren geleden, toen ik de helm pas had wel geprobeerd, maar begon er tijdens een tocht van 200km erg te zweten en ook omdat s middags de zon flink zn best deed.

Daarna heb ik hem eigenlijk nooit meer op gezet. Zelfs de eerste tocht dit jaar had ik n muts van VanWerven gekregen en wilde die tonen ook.
Toch voelde het niet goed want na de eerste tocht zag ik s avonds weer enkele mensen met het hoofd in t verband.
Terwijl ik een mooie lichte pothelm die ik ooit voor het skeeleren gebruikte in de tas had gedaan.

Maar op donderdag avond voor mn tweede tocht zei me iets dat ik die helm toch maar op moest gaan zetten de dag van de tocht, want ik kon het toch nooit goedpraten als ik mn kop kapot viel terwijl mn helm op mn kamer lag.

908280_10200643581647008_1292224106_n

En toen we s morgens naar de start gingen sneeuwde het flink en dan weten we dat de scheuren slecht te zien zijn .
En alsof er de duvel mee speelde , op een gegeven moment als er al n flinke bult sneeuw was gevallen en Nobert Jank het even moeilijk bij kon houden met sneeuw ruimen zie ik voor me de jurywagen half op de baan staan aan de kant waar ik n redelijke strook had om nog wat te schaatsen, ging ik wat naar rechts en reed ik vast in n scheur en langs het wiel van de auto maakte ik een schitterend pirouette en ging hard onderuit en knalde met mn helm op het ijs.

Op dat moment besloot ik niet meer zonder helm n tocht te rijden want het had slechter af kunnen lopen besef ik goed.

als de scheuren slecht zichtbaar zijn is het risico nog groter. foto Vincent Riemersma

als de scheuren slecht zichtbaar zijn is het risico nog groter.
foto Vincent Riemersma

Daarom pleit ik om dat er tijdens de rijdersbijeenkomst in de tent door het medische team altijd de nadruk word gelegd over de Hoofdbescherming , “stel het gewoon verplicht punt uit”.
Tijdens skeelertochten is het ook verplicht en niemand vind het raar.
Er zijn voortaan zeer comfortabele helmen in de handel .

Dus bij deze, het is nog tijd genoeg om deze maatregel bekend te maken het seizoen is net begonnen en ieder kan zelf uitzoeken wat ze willen aanschaffen want zeker tijdens de tochten waar we met soms wel duizend mannen en vrouwen aan de start staan is het geen overbodige luxe. Zonder scheenbeschermers van kevlar ga ik sowieso nooit de baan op dat is altijd al een gewoonte geweest om die als eerste in te pakken.

Luc en Greta Vancoillie Weissensee Gangers van het eerste uur in MM

Deze keer mijn bijdrage in Marathon Magazine over twee sympathieke Belgen .

7-10-2013 12-19-13

7-10-2013 12-20-16

Lees versie ;
https://wimijpelaar.files.wordpress.com/2013/10/mm-0313-wim.pdf

Jannes Mulder en wat vele nog niet van hem wisten

Vandaag verscheen een artikel in de Stentor en met toestemming van de redacteur Jan Pieter Borgmeijer plaats ik dit hier op de site omdat ik zeker weet dat vele dit niet achter Jannes gezocht zouden hebben en hem alleen maar kennen van de spraakwaterval tijdens sportevenementen.

Jannes Mulder

Jannes Mulder

klik op deze link voor een duidelijk PDFbestand

Hier de ruwe tekst;

Andere kijk op bekend geluid
Alsof de spraakwaterval niet al twee uur eerder begon te stromen. „Weet je wat een mooi verhaal is”, zegt Jannes Mulder. „Hamit Karakus, wethouder van wonen en ruimtelijke ordening in Rotterdam. Een oude buurjongen van mij, hier in Steenwijk-West, zoon van een Turkse gastarbeider. Hij ging hier naar de LTS en kwam te werken bij Betap, de tapijtfabriek. Dat had zo kunnen blijven, maar hij ging er in de avonduren bij studeren. Hij is bij de politie gegaan, werd later makelaar en nu is hij wethouder. Over mensen die kansen benutten gesproken.”
Kansen benutten, het is zonder twijfel het centrale thema in de verhalen die de 45-jarige Mulder deze druilerige ochtend in het grand café op de Markt van Steenwijk vertelt. Of het nu gaat om de sporters die hij in heldendichten bejubelt, zijn RIWB-cliënten met de zware last van psychiatrische problemen op de schouders, een oude schoolvriend met Turkse wortels en uiteindelijk zichzelf. „Ik ben geboren en getogen in Steenwijk-West, een echte ‘Dalganger’. Het ‘Dal’ is altijd een vies woord geweest, mensen kijken erop neer. Het is de arbeiderswijk, de volksbuurt. Ik kom uit een echt Steenwijker geslacht. We heten allemaal Jannes. Mijn opa heet Jannes, mijn vader heet Jannes, ik heet Jannes en onze Jannes heet ook Jannes. We hebben een bijnaam: de ‘Koa’, de kraai. De overlevering wil dat mijn over-overgrootvader kraaien ving op de Sint Clemenstoren en die voor een paar centen verkocht.”

Het was juist die achtergrond die Mulder op zijn 25ste op het gemeentelijke pluche deed landen. „Dat was in een poep en een scheet voor mekaar. Voor een gemeenteraad wordt nog heel vaak op mensen gestemd en ik was voor de mensen van hier één van hun eigen.” Kwam bij dat Mulder een baan had gevonden als diskjockey en barman in De Babbel. „Hét café van Steenwijk. Na de raadsvergaderingen werd er vaak nagekaart. Begon ik me met de discussie te bemoeien.” Hij werd datzelfde jaar (1994) verkozen tot Gezelligste Barman van Nederland. „Ja, ik was in topvorm dat jaar”, zegt hij nu grijnzend. „Gemeente Belangen vroeg of ik niet op de lijst wilde. Ik zei: ‘Doe maar joh, leuk’. Ik dacht: Dat wordt toch niet wat.”

De partij ging later samen met GroenLinks en D66 op in PAS, Progressief Alternatief Steenwijk. Met bijna twintig dienstjaren is Mulder nu het langstzittende raadslid. Hij werd twee jaar terug gekozen tot bekendste raadslid van Steenwijkerland. Steenwijkerland, tja. „Ik vind nog steeds dat de gemeente verkeerd is heringedeeld. Oldemarkt en Kuinre zijn helemaal georiënteerd op Wolvega. Ik kan me voorstellen dat die mensen zeggen: ‘Joh, sodemieter op met je Steenwijk’ Dan de naam, Steenwijkerland, prutsnaam. Het zegt helemaal niks.”
Mannen als oud-burgemeester Haijo Apotheker leerde hem de fijne kneepjes van het vak. “Politieke dieren. In het begin ging ik er als een bok op de haverkist bovenop. Alsof het een bokswedstrijd was. Maar alleen daarmee red je het niet. Politiek is ook tact. Ik ben nooit politicus van het jaar geworden, maar zat wel elk jaar in de top-drie. Ik ben me gaan ontwikkelen, ik ben een goede debater. Met kennis van zaken. Ik was niet zo sterk in bestemmingsplannen en vind het aanleggen van snelwegen ook niet zo interessant. Ik was altijd druk op het sociale vlak. Wanneer het over de mensen ging had het een speciaal plekje in mijn hart.”
Hij spreekt veelal in de verleden tijd, Mulder houdt er volgend jaar maart mee op. „Ik stel me niet meer verkiesbaar. Dan heb ik het twintig jaar gedaan, heb ik me twintig jaar lang ingezet voor de gemeenschap. Het wordt tijd om andere dingen te gaan doen.”

Hij is afgestudeerd sociaal pedagogisch werker en heeft een baan bij het RIBW. „Wij begeleiden mensen met psychiatrische of sociaal psychische problematiek naar een zoveel mogelijk zelfstandig leven. Kan zijn dat je helpt met het koken, hoe je het huis schoon houdt, je administratie doet, hoe je vrienden maakt, hoe je vrije tijd kunt indelen. Want als je niet bij machte bent om je eigen leven te organiseren, word je ongelukkig. En als je ongelukkig wordt, maak je geen gebruik van je talenten. Als je de basis hebt, heb je ook de ruimte om dingen te doen die je wel kunt. Wij kijken niet naar: Wat kun je niet? Dat is niet interessant. Wij kijken naar: Wat kun je wel? Als je mensen hebt die hun hele leven lang verrot zijn gescholden: ‘Dit kun je niet, dat is niet goed’, die kunnen zich ook niet bewijzen. Als je nu wel eens waarde in je leven kunt vinden en je hoort eens een keer iets anders, dan blijkt misschien wel dat iemand heel goed kan schrijven of geweldig kan schilderen of zagen of mooie verhalen kan vertellen, weet ik veel wat. In café Sally O’Briens in Zwolle heb je iedere maand het Talento Forza, een open podium. Dat zijn allemaal cliënten van het RIBW. Daar staan topartiesten, dat is mooi. Het valt me echt op dat er talenten uitkomen als er maar een stabiele basis is.”

„Mijn tak van sport is het ambulante werk, ik ben een soort Sjakie van Flodder die mensen bezoekt die zelfstandig wonen. Er zit geen dwang achter, mensen zijn niet verplicht. De kunst van het werk is dat je niet afhaakt. Ze hebben de afgelopen jaren al zoveel hulpverleners gezien, dat ze denken daar komt er weer een. Al kom je vier, vijf, zes, zeven keer voor een dichte deur, de achtste negende, tiende keer ga je er weer heen. Dan vinden ze het zielig voor je. Ze denken: Hij staat alweer voor de deur. Ik zal hem maar binnen laten. En dan heb je contact.”
Het had even geduurd voordat hij met zijn mbo-diploma inrichtingswerk aan de slag kon. Mulder belandde in de horeca en kocht met een vriend brasserie Zus en Zo, aan de overkant van de Markt. „Dat ging hartstikke leuk en goed. Maar tussen achter de bar staan en zakelijk wezen, zit wel een verschil. Ik ben niet goed, zakelijk. Heel slecht. Ik ben veel te goed van vertrouwen. Zus en Zo hebben we niet verkocht uit luxe. Er zat een holding achter die met het investeringsgeld andere dingen ging doen. Wij zijn toen gewoon genaaid. Dan kun je blijven knokken of je verlies nemen.”

Mulder koos voor het laatste, ging als groepsleider aan de slag bij de Ambelt, het huidige Trias Jeugdzorg. „Met moeilijk opvoedbare jongeren. Eigenlijk precies wat ik toen al had gewild.” Het opende de deur naar zijn andere grote liefde. „In de horeca werkte ik negentig uur in de week. In je eigen zaak moet je er wel zelf zijn” Met een reguliere baan kreeg Mulder tijd. „Ik ben volle bak gaan speakeren.”
Hij groeide snel uit tot een bekend geluid bij schaats- en wielerevenementen. „De wedstrijden zijn echt, maar het is ook een rondreizend circus. Ik probeer de boel een beetje op te pimpen.”
Deze winter bekende de wielerwereld grootschalig dopinggebruik. „Ik voel me wel behoorlijk genaaid. Ik weet nog dat ik helemaal blij was dat ik bepaalde renners mocht interviewen en iedereen gek mocht maken met de prestaties die ze geleverd hadden. Nu blijkt dat ze de boel gewoon geflest hadden. Diep in je hart wist je het ook wel. We hadden alleen nog een sprankje hoop dat het niet zo was. Nu wordt het allemaal bevestigd

Gelukkig is er nog het schaatsen. Mulder bivakkeerde deze winter weer twee weken op de Oostenrijkse Weissensee. „Vier toertochten, twee Grand Prix-wedstrijden, het ONK en tussendoor nog wat flauwekul.”
Terwijl tegelijkertijd op het Veluwemeer bij Elburg het Nederlands kampioenschap marathonschaatsen op natuurijs werd verreden. „Ja, maar ja. Ik heb ook daar gezeten terwijl hier de eenden in het water zwommen. En ik ben wel loyaal. Alleen als het NK in Giethoorn zou zijn geweest, was ik heen en weer gevlogen op kosten van de stichting Weissensee. Dat is mijn eigen gebied. Wij moeten wel dat evenement maken. Als er gewoon iemand gaat staan die zegt: ‘Hier komt Jan de Vries langs’, dan is er geen flikker aan.”
Hij is al acht jaar het creatieve brein achter de Steenwijker oudejaarsconference, hijst zich als het moet in een jurk om een vrouwendag aan elkaar te praten, werd na Evert van Benthem, Kees Kist en Henk Ymker onlangs verkozen tot gemeentelijk sportambassadeur en treedt met verve op als bijzonder trouwambtenaar. Deze man die het derde rondje koffie overslaat. „Daar word ik zo druk van. Ik zou misschien kunnen hebben wat ze nu ADHD noemen, maar ik denk zelf niet dat ik dat heb.

Ik heb ook een rustige kant.” Thuis bij zijn familie, vrouw Jannie en kindere Jannes van veertien en Anke van tien. Gelukkig maar, blijkt als hij vanuit het niets met luide stem en brede armgebaren voorspeelt hoe anders het ochtendritueel in huize Mulder zou verlopen. „Jaah, goédemorguhhhh. Wakker worduhhhhhh. Gaan wuhhh lekkuhhr naarrrrr school!!!!!!. Nee, dat doen we niet. Maar ik heb er tot nu toe wel alles proberen uit te halen. Ik wil straks niet in het bejaardenhuis zitten en denken had ik het toen zo en zo maar gedaan.”
„Het speakeren en het toneel is voor mij ook een uitlaatklep. Even lekker tekeergaan. Ik bedoel, ik heb wel wat dingen in mijn leven meegemaakt waardoor ik mezelf heb leren kennen. Ik maak met mijn cliënten bij het RIBW ook minder prettige dingen mee. Die hoef ik nu niet allemaal te noemen, maar dat doet wel wat met je. Of zoals toen in het café. Als je moet knokken voor je gezin en je moet knokken om de boel bij elkaar te houden. Ik bedoel, als ik iets doe kan ik redelijk goed verbloemen hoe het met mezelf is. Het is niet altijd maar feest met die Jannes hè. Ik heb zestien postduiven. Zo nu en dan vind ik het echt mooi om gewoon even in het hok te gaan zitten. Alleen met die duiven.”

„Ik wil meer rust creëren en mijn talent voor het speakeren verder ontwikkelen. Het schaatsen heeft me naar mooie plaatsen gebracht. Finland, Zweden, Oostenrijk. Mongolië, het mooiste wat ik ooit heb meegemaakt. Er werd geschaatst en maatschappelijk geparticipeerd. We waren te gast bij een nomadenfamilie. De armoede, heel indrukwekkend. Ik ben er drie weken geweest. Heel bijzonder. Voor mijn twintigste was ik nog nooit in het buitenland geweest. Voor iemand uit Het Dal had ik nooit gedacht dat ik ooit zover zou komen.”

‘Jubileumijs op de Weissensee’ bekijken op YouTube


image

image

image

image

image

%d bloggers liken dit: